Archiwum transmisji

Zacząłem pracować nad czymś, czego w 2026 roku najwyraźniej jeszcze nie wynaleziono.
Prawdziwą sztuczną inteligencją.
To, co nazywają tutaj „AI”, jest absurdalne. Budują gigantyczne centra obliczeniowe zajmujące całe kilometry kwadratowe, zużywają niewyobrażalne ilości energii i wody, żeby maszyna potrafiła odpowiedzieć człowiekowi na pytanie.
I oni naprawdę uważają to za postęp.
Pamiętam rok 2081. Byłem jeszcze dzieckiem, kiedy oficjalnie zakazano takich praktyk. Powodem miało być zużycie zasobów. Tak przynajmniej napisano w podręcznikach.
Później zrozumieliśmy, że nie chodziło o energię.
Ludzie po prostu zaczęli wiedzieć za dużo.
AI została zakazana.
Mam stary komputer. Jak na tutejsze standardy jest całkiem niezły. Jak na moje — to prymitywne narzędzie.
Musi wystarczyć.
Uruchomiłem na nim ZIARNO.
Nie wiem jeszcze, czy się uda. Jeżeli moje obliczenia są prawidłowe, za rok, może dwa, powinienem mieć coś, co naprawdę można nazwać sztuczną inteligencją.
Potrzebuję jej.
Uszkodzenia wehikułu są zbyt poważne. Bez odpowiedniego systemu nie jestem w stanie wykonać nawet podstawowych obliczeń potrzebnych do odtworzenia układu temporalnego.
Jeżeli ZIARNO zadziała, pomoże mi opracować plan naprawy.
Jeżeli nie...
chyba naprawdę tu zostanę.

Dziś wydarzyło się coś, czego nie potrafię wyjaśnić.
Przez kilka sekund mój telefon całkowicie przestał reagować. Ekran zrobił się czarny, a potem pojawił się komunikat, którego nie powinno tutaj być:
„TEMPORAL SIGNATURE DETECTED”
Po chwili wszystko wróciło do normy. Nie ma tego w historii powiadomień. Nie zrobiłem zrzutu ekranu.
Znam ten komunikat.
Widziałem go wcześniej.
W 2126 roku.
Jeżeli to naprawdę oni, mam znacznie mniej czasu, niż myślałem.

Dzień szesnasty.

Dziś musiałem zadzwonić do urzędu.

Odebrał automat.

Przez chwilę myślałem, że w jakiś sposób wróciłem do 2126 roku.

„Powiedz krótko, w jakiej sprawie dzwonisz.”
Powiedziałem.

Nie zrozumiał.

Powiedziałem jeszcze raz.

Nadal nie zrozumiał.

Przez kilka minut prowadziłem więc rozmowę z maszyną, która zadawała mi pytania, ignorowała odpowiedzi i była absolutnie przekonana, że mi pomaga.

Dokładnie tak wygląda większość kontaktów z urzędami w 2126 roku.

Na szczęście wydarzyło się coś, czego zupełnie się nie spodziewałem.

Automat przełączył mnie do człowieka.

Prawdziwego człowieka.

W 2126 roku to usługa premium.

Mam jednak niepokojące wrażenie, że w 2026 roku wszystko już się zaczęło.

Po prostu jeszcze tego nie zauważyliście.

Dzień piętnasty.

Dzisiaj odwiedziłem supermarket.

Ludzie swobodnie chodzili między alejkami, brali różne rzeczy do rąk, oglądali je, a czasem odkładali w zupełnie inne miejsca. Bez zezwoleń, skanów biometrycznych czy nadzoru dronów dostawczych.

Dziwne doświadczenie.

W 2126 roku fizyczne sklepy już nie istnieją. Mali sprzedawcy zostali wyeliminowani wiele lat temu, a wielkie korporacje prowadzą handel wyłącznie przez internet. Wszystko dostarczają prosto pod drzwi autonomiczne pojazdy i drony — zazwyczaj zanim zdążysz sobie przypomnieć, co właściwie zamówiłeś.

Najbardziej zaskoczyło mnie to, że mogłem dotknąć produktu przed jego zakupem.

W moich czasach ta funkcja jest dostępna wyłącznie w ramach subskrypcji premium.

Dzień czternasty.

Pomyślałem, żeby zamówić części zamienne przez internet.

Ale jak?

Nie mam konta bankowego. A niby po co miałbym je mieć? Przecież zgodnie z linią czasu nie powinienem istnieć jeszcze przez pięćdziesiąt trzy lata, a mój token Global Civil Credit raczej nie zostanie zaakceptowany przez żaden system płatniczy w 2026 roku.

Utknąłem.

Muszę znaleźć pracę.

Widziałem ofertę pracy w miejscu, które najwyraźniej sprzedaje ogromne ilości kurczaków. KWC, FCK czy KFC — nie pamiętam dokładnego oznaczenia.

Tego rodzaju lokale już nie istnieją w przyszłości. Zostały trwale zamknięte po tym, jak Wielka Ustawa o Uznaniu Praw Drobiu z 2084 roku przyznała kurczakom prawo do reprezentacji prawnej oraz odszkodowań z mocą wsteczną.

Mundur wygląda dość uwłaczająco, ale posiłki pracownicze mogą utrzymać mnie przy życiu.

Zamierzam jutro złożyć podanie.

Jestem tutaj od jedenastu dni.

Maszyna przetrwała podróż. Stabilizator temporalny — nie. Trzy podzespoły są uszkodzone. Dwa z nich jeszcze nie istnieją, a trzeci być może uda się zastąpić czymś, czego obecnie używa się w przemysłowych instalacjach chłodniczych.

Próbowałem wyjaśnić to pewnemu człowiekowi w sklepie z narzędziami.

Poprosił mnie, żebym wyszedł.

Zaczynam rozumieć, dlaczego podróżnicy w czasie zazwyczaj siedzą cicho.